Ochroną objęte są również tereny wokół wszystkich wulkanów.
(1.844.900 ha), (zał. 1990). Największy teren ochronny Gwatemali (14 % powierzchni kraju). Zawiera północną część regionu El Peten. W jego granicach znajduje się kilka bardzo ważnych stanowisk archeologicznych: Tikal, Uaxactun, El Mirador, Piedras Negras. Pokrywają go lasy, krzaki i pastwiska. Zamieszkiwany jest przez jelenie wirgijskie, tapiry panamskie, jaguary, pumy, małpy pająki, wyjce, koati, szopy oraz nakrapiane świnki morskie.
(143.000 ha). (zał. 1990). Zlokalizowany jest we wschodniej części kraju, w górskim paśmie o tej samej nazwie. Zawiera tereny od 150 do 3.000 m.n.p.m, z których na wielu nie stanął jeszcze człowiek. Porastany jest przez najważniejszy w kraju drzewostan lasu chmurowego (zawiera 60 % lasów chmurowych w Gwatemali). Z tego względu rezerwat nazywany jest "największym bankiem genów roślinnych w kraju". Wyróżniają się drzewa: cedry, dęby, sosny, styrakowce, jodły. Występuje w nim 70 % gatunków kręgowców w Gwatemali. Zamieszkują go jaguary, pumy, kwezale. Jest jedynym miejscem występowania harpii w Gwatemali.
W 1994 roku wytyczono przez niego 30-kilometrowy turystyczny szlak. Przez rezerwat przebiegają 63 rzeki.
(57.600 ha), (zał. 1955). Wchodzi w skład Rezerwatu Biosferycznego Majów. Znajduje się w nim częściowo porośnięte gęstą dżunglą stanowisko archeologiczne Tikal. Wśród otaczających drzew prym wiodą cedry i mahoniowce. Zamieszkują go małpy wyjce i pająki, koati, szopy i jelenie wirgijskie. Występuje 300 gatunków ptaków. W 1979 roku UNESCO zadeklarowało go miejscem światowego dziedzictwa.
(7.200 ha), (zał. 1955). Znajduje się w zachodniej Gwatemali pomiędzy jeziorem Izabal, a zatoką Honduraską. W jego granicach położony jest kanion rzeki Rio Dulce. Na znacznym obszarze wyróżniają się mangrowiowe bagna.
(10.000 ha). Zlokalizowany jest w północno-wschodniej części departamentu Alta Verapaz. Zawiera okrągłe, turkusowe jeziorko z dużą różnorodnością ryb, którego głębokość dochodzi nawet 220 metrów. Z drzewostanu bardzo wilgotnego lasu wyróżniają się mahoniowce i drzewa sapodilla. W parku zlokalizowana jest także jaskinia Candelaria (stara święta jaskinia Majów) w której przepływa podziemna rzeka.
Położony jest w zachodniej części regionu El Peten Zawiera południową część gór Sierra del Lacandon oraz odcinek rzeki Usumacinta.
(1.175 ha). Rezerwat lasu chmurowego, zwany również rezerwatem Mario Dary Rivera. Założony został dla ochrony Kwezali oraz dla zabezpieczenia przed skutkami erozji rzeki Polochic. Zawiera część pasma Sierra de las Minas oraz wzgórza Carpintero i Quisis. Zamieszkiwany jest przez 87 gatunków ptaków (fregaty, papugi długoogonowe, tukany, warzęchy) oraz 25 gatunków ssaków (małpy, tygryski). Wiją się przez niego dwa naturalne szlaki: Szlak Paproci i Szlak Mchów. Wyróżnia się dużą ilością mchów, orchidei, paproci i bromeliad. W 50-gatunkowym drzewostanie dominują włoskie orzechy, cyprysy, kauczukowce, eukaliptusy i dęby. Biotop prawie bez przerwy spowity jest mgłą, którą lokalni mieszkańcy nazywają Chipi-chipi. Atrakcją jest też prawdopodobnie najstarsze (450 lat) drzewo w kraju (tzw. drzewo dziadka - Xiu Ua Li Che), które pamięta czasy konkwistadorów. (650 ha). Położony jest na północnym-wschodzie wybrzeża jeziora Peten Itza, w departamencie El Peten. Jego nazwa w języku Majów oznacza "jaszczurkę" (ma to związek z przypominającym tego gada kształtem). W swych granicach zawiera wapienne wzgórza od 110 do 300 m.n.p.m. Z drzewostanu (60 gatunków) wyróżniają się mahoniowce, cedry, drzewa indygo janowce i sączyńce. Obficie występują liany, bromelie, paprocie i orchideje. Zamieszkuje go 28 gatunków ssaków (małpy-pająki, wyjce, oceloty, jelenie wirgijskie, szopy pracze, pancerniki), 300 gatunków ptaków i 50 rodzajów motyli. Przepływają przez niego 2 rzeki: Ixpot i Ixlu.
(7.600 ha). Zlokalizowany jest na północnym brzegu jeziora Gofrete. Stworzony został w 1976 roku, kiedy badacz Thor Janson udowodnił, że miejsce to jest najbardziej idealne do obserwacji krów morskich. W jego obrębie żyją również tapiry, krokodyle amerykańskie, jaguary i 180 gatunków ptaków. Porastany jest przez 60 gatunków drzew i m.in. czerwone mangrowia. Zawiera ujście rzeki Chocon Machacas oraz 5 mniejszych jeziorek.
(50.000 ha). Zlokalizowany jest na wybrzeżu karaibskim, w departamencie Izabal, na małym półwyspie oddzielającym zatoki Amatique i Honduraską. Zawiera jeden z najrzadszych ekosystemów Gwatemali: bagniska palm confra.
Jest częścią Rezerwatu Biosferycznego Majów. Zawiera gęste lasy, jezioro Palmar i stanowisko archeologiczne El Zots. W tym ostatnim wyróżnia się "piramida diabła". Zamieszkiwany jest m.in. przez tapiry panamskie. W środkowej części rezerwatu znajdują się jaskinie pełne wylatujących tłumnie o zmroku na nocne łowy nietoperzy.
(46.300 ha). Zlokalizowany jest w granicach Rezerwatu Biosferycznego Majów, w północno zachodniej części regionu El Peten. Zawiera największe słodkowodne niziny w Ameryce Środkowej. Jest siedliskiem wielu gatunków ptaków (w tym ar). Zamieszkują go krokodyle, jaguary, małpy. Z drzewostanu wyróżniają się cedry, drzewa ramon i kopale.
Położony jest po zachodniej stronie jeziora Izabal, w miejscu gdzie Rio Polochic tworzy bagnistą deltę. Zamieszkują ją manaty i słodkowodne rekiny. To druga największa strefa słodkowodnych nizin w Gwatemali. Stanowi ekologiczny korytarz pomiędzy dwoma pasmami górskimi: Sierra de las Minas i Sierra Santa Cruz.
Znajduje się na zachód od jeziora Izabal. Zawiera najwyższe partie pasma górskiego Mico ze szczytem San Gil, który zatrzymuje na sobie wiejące z nad Karaibów bryzy. Tereny te są bardzo wilgotne (ponad 3.000 mm opadów rocznie - 200 deszczowych dni w roku). W drzewostanie wyróżniają się mahoniowce, sapodilla i ramon.
(2.800 ha, (zał. 1977). Położony jest na wybrzeżu przy granicy z Salwadorem. Ważne stanowisko lęgowe żółwi olive ridley i skórzastych, znoszących tam jaja w okresie od maja do listopada. Zamieszkiwany jest ponadto przez dużą populację iguan zielonych, szopy pracze, oposy i 300 gatunków ptaków. Porastają go 4 rodzaje namorzynów, lilie wodne, sitowia, a bezpośrednio na piaszczystych brzegach przez idealne na budulec drzewa. W jego granicach znajduje się jezioro Palmilla. Wzdłuż wybrzeża przeszyty jest stworzonymi w 1895 roku kanałami Chiquimulilla.
(zał. 1999). Jego głównym elementem jest wznoszący się na wysokość 2.552 m.n.p.m. wulkan Pacaya. Zawiera szlak wspinaczkowy wytyczony z miejscowości San Francisco Salas.
To
Rezerwat Biosferyczny Majów
Rezerwat Biosferyczny Majów
Rezerwat Biosferyczny Sierra de las Minas
Rezerwat Biosferyczny Sierra de las Minas
Park Narodowy Tikal
Park Narodowy Tikal
Park Narodowy Rio Dulce
Park Narodowy Rio Dulce
Park Narodowy Lachua
Park Narodowy Lachua
Park Narodowy Sierra del Lacandon
Park Narodowy Sierra del Lacandon
Biotop Kwezala
Biotop Kwezala
Biotop Cerro Cahui
Biotop Cerro Cahui
Biotop Chocon-Machacas
Biotop Chocon-Machacas
Biotop Punta de Manabique
Biotop Punta de Manabique
Biotop San Miguel-La Pelotada-El Zots
Biotop San Miguel-La Pelotada-El Zots
Biotop Laguna del Tigre/Rio Escondido
Biotop Laguna del Tigre/Rio Escondido
Rezerwat Bocas del Polochic
Rezerwat Bocas del Polochic
Rezerwat Cerro San Gil
Rezerwat Cerro San Gil
Biotop Monterrico
Biotop Monterrico
Park Narodowy Wulkanu Pacaya
Park Narodowy Wulkanu Pacaya
wizyta na tej stronie