Ulice Guatemala City posiadają strukturę szachownicową. Avenidy przebiegają z północy na południe, a ulice ze wschodu na zachód. W 1877 roku ich nazwy zmieniono na numerację. Miasto podzielone jest na 15 stref odpowiedników dzielnic.
Szybki wzrost liczby mieszkańców spowodowany jest napływem ludności z terenów wiejskich.
Akwedukt San Jose Pinula
Zbudowany został w XVIII wieku na podstawie wskrzeszonych przez Bernardo Ramireza planów starego indiańskiego miasta La Culebra. Do jego budowy wykorzystano indiańską siłe roboczą. Dostarczana jest nim woda z rzeki Pinula.
Szeroka, główna, obsadzona drzewami arteria miejska zbudowana w XIX wieku na wzór paryskich Champs Elysee. Znajdują się na niej pomniki zwierząt: byków, koni i lwów.
Położony jest w strefie 4. Posiana wykonane w murze przez Dagoberto Vaqueza reliefy ukazujące historię Gwatemali. Centrum Kulturalne nosi imię gwatemalskiego zdobywcy nagrody Nobla w dziedzinie literatury Miguela Angela Asturiasa (1967). Zaprojektowane zostało przez Efraina Recinosa. Składa się z trzech teatrów (m.in. Wielkiego z 2.068 miejscami siedzącymi i Kameralnego) oraz Narodowej Akademii Sztuki.
Zbudowany został w 1846 roku. Zrujnowano go podczas rewolucji roku 1944. W latach sześćdziesiątych przemieniony został na teatr na wolnym powietrzu. Jest częścią Centrum Kulturalnego Miguela Angela Asturiasa z muzeum militarnym (z wystawą broni).
Zbudowana została w latach 1782-1809 (wieżę ukończono w 1867) w stylu neoklasycznym. Jest trójnawową surową strukturą z łukowatymi filarami. Wyróżnia się ołtarzami po obu stronach środkowej nawy, drewnianymi, bogato rzeźbionymi konfesjonałami i ławami. Z zewnątrz otoczona jest ciężkim, żeliwnym płotem. Przetrwała wiele trzęsień ziemi i zachowała się w doskonałym stanie do dnia dzisiejszego. Zbudowany został w 1795 roku przez siostry zakonu świętej Klary. W 1918 zniszczony przez trzęsienie ziemi. Odbudowany został przez Jose M. Sagone w stylu neoklasycznym z pozostawionymi elementami gotyckimi.
Wyróżnia się wewnętrznymi, podwójnymi arkadami oraz ozdobionymi stiukami ścianami (jego pomieszczenia były bogato zdobione ze względu na siostry zakonne, które nigdy nie opuszczały jego murów).
Zlokalizowany jest na rogu avenidy 6 i ulicy 13. Wzniesiony został w 1780 roku. Znany jest z rzeźbionego poświęconego serca, drewnianego ołtarza i posągu Chrystusa. Znajduje się w nim także figurka Dziewicy Niepokalanego Poczęcia, której obecność świętowana jest rokrocznie 8 grudnia. Jego ściany wykonane zostały z mieszanki zaprawy murarskiej składającej się z białka jajek, krowiego mleka i syropu z trzciny cukrowej. Zbudowany został w stylu barokowym w 1789 roku przez Kapucynów, którzy przenieśli się tam po 1773 roku z Antigua Guatemala. Wyróżnia się rzeźbionymi figurami świętych.
Wybudowany został w 1620 roku i był pierwszym kościołem w Dolinie Ermita. Nad głównym ołtarzem wyróżnia się rzeźba dziewicy Carmen.
Dedykowana jest Dziewicy Rosary. Znajdują się w nim obrazy sławnego malarza Zorbaran.
Wzniesiony został przez bogatą rodzinę Yurrita w stylu art novueu z elementami neogotyckimi i mauretańskimi. Wyróżnia się rzeźbionymi motywami natury (muszle, kwiaty). Ma stożkowokształtną wieżę z 4 balkonami.
Znajduje się w kościele San Francisco na rogu avenidy 6 i ulicy 13. Prezentowane są w nim przedmioty należące niegdyś do mnichów franciszkańskich. Funkcjonuje w strefie 10. Nazwany jest imieniem Boga Nieba Itzamna. Zawiera fotografie i wystawy strojów indiańskich ze 120 miejscowości. Omawiana jest w nim historia gwatemalskiego tkactwa i przedstawiane XIX-wieczne trendy wzornictwa. Wystawiane są obrazy olejne Andresa Curruchicha z Comalapa i akwarelowe Carmen Pettersena. Muzeum założone zostało w 1973 roku. Zlokalizowane jest w kampusie Uniwersytetu Francisco Marroquina. Zlokalizowane jest w strefie 13. Zawiera kolekcję archeologicznych znalezisk z całej Gwatemali, między innymi rzeźbione kamienie, jadeity, statuetki, stele, ceramikę oraz modele ruin miast Tikal i Zaculeu. Dział sekcji etnologicznej prezentuje różne grupy Indian w tradycyjnych kostiumach. Prezentowane są w nim relikty historyczne. Znajdują się w nim wystawy obrazów, ceramiki, masek, muzycznych instrumentów i wyrobów z metalu. Wystawiane są obrazy XIX-wiecznych twórców: Humberto Garavito, Alfredo Galveza Suareza. Założone zostało w 1977 roku. Prezentowana jest w nim przedkolumbijska polichromowa ceramika, 400 drewnianych masek i tradycyjne tekstylia. Poza tym wystawiane są obrazy z epoki kolonialnej oraz przedmioty ze srebra. Cennym okazami są kopia kodeksu Dresden oraz "chongo zoomorfo" (tzw. głowy z grzybów). Założony został w 1914 roku. W 1922 roku przeszedł we władanie Uniwersytetui San Carlos. Pielęgnowane są w nim drzewa oraz 200 gatunków roślin. Dookoła fruwają owady i kolibry.
Zlokalizowany jest na północnej stronie Placu Głównego. Zbudowano go podczas dyktatury prezydenta Jorge Ubico, w 1939 roku. Jest mieszaniną trzech stylów architektonicznych: mauretańskiego, kolonialnego i neoklasycznego. Fasada składa się z betonu lub cegieł przykrytych warstwą ozdobnego, zielonego tynku. We wnętrzu znajduje się 350 pokoi, z których wiele zaakcentowanych jest historycznymi naściennymi malunkami Alfredo Galveza Suareza i witrażami wykonanymi przez Urruela Vasqueza. Jest trzecim stojącym w tym miejscu pałacem w historii miasta. Znajduje się w strefie 13. Ustawione jest przy nim zoo. Zlokalizowany jest w strefie 1. Prawdziwe serce miasta, pełne przechodniów i turystów. Wyróżniają się grający salsę uliczni muzycy, czyściciele butów oraz gołębie. Poza tym ustawione są tam fontanna, wielka gwatemalska flaga oraz skrzynka z tzw. "wiecznym płomieniem", poświęcona anonimowym bohaterom Gwatemali. Znajduje się w strefie 2. Otoczony jest polami golfowymi oraz uniwersytetem Mariano Galveza. Znajduje się na nim zaprojektowana przez Francisco Vela i stworzona w 1904 roku płaskorzeźba mapy Gwatemali. Wykonana jest w skali 1:1000. Skonstruowana z kamieni i betonu ma specjalny system hydrauliczny przedstawiający system hydrograficzny kraju. Porastają go drzewa eukaliptusowe. Na północnej stronie wzniesiony jest Pałac Narodowy. Zbudowany został w 500 rocznicę odzyskania niepodległości przez Gwatemalę. Z jednej strony ogranicza go amfiteatr na wolnym powietrzu.
W 1789 roku wzniesiono na nim fontannę w stylu neogotyckim zaprojektowaną przez Bernasconiego na cześć króla Hiszpanii Carlosa III. Plac zaakcentowany jest rotundą z lampami i ławkami, na których na zabytkowych kaflach przedstawiona jest historia kraju.
(Pałac pocztowy). Wybudowany w latach 30-tych XX wieku. Składa się z dwóch oddzielnych, narożnych budynków połączonych ozdobną przewieszką.
Stanowisko archeologiczne w zachodniej krawędzi miasta, w strefie 7. Zawiera ślady około 3 tysięcy domostw oraz około 30 boisk do piłki nożnej. Połączone jest z nowoczesną częścią stolicy za pomocą akweduktu San Jose Pinula. Największa świetność tego miejsca przypada na okres Klasyczny (250-550 n.e.), kiedy dominowało ono nad innymi miastami centralnych wyżyn. W jego architekturze odznaczają się wpływy odległego meksykańskiego szczepu Teotihuacan, który około 400 n.e. przeprowadził zbrojną inwazję na terytorium Gwatemali. Między 600-900 n.e. miasto zostało jednak całkowicie wyludnione. Najstarsza dzielnica miasta z Parkiem Centralnym, katedrami i pałacami. Poza tym znajduje się w niej bardzo dużo pętli autobusowych oraz biur turystycznych. Administracyjna dzielnica miasta. Zlokalizowane są tam również Ministerstwo Turystyki, Bank Gwatemali oraz kilka terminali autobusowych. Południowe nowoczesne dzielnice miasta oddzielone od siebie Avenidą La Reforma. Znajdują się w nich ekskluzywne biura, apartamenty, hotele oraz najdroższe nocne kluby, restauracje i kawiarnie. Określa się je mianem "strefy życia" lub "dzielnicami wieżowców".
Zlokalizowany jest w strefie 13, przy avenidzie 11 A. Oferowany jest w nim duży wybór wyrobów rękodzielniczych reprezentujących każdy region kraju. Wśród nich są rzeźby, ceramika, jadeity, srebro, upominki z liści palm i trzciny cukrowej. Targ założony został przez Gwatemalskie Ministerstwo Turystyki w 1973 roku. Znajduje się przy avenidzie 9 A, pomiędzy ulicami 6 i 8. Do czasu zniszczenia go przez trzęsienie ziemi w 1976 roku był typowym targiem żywności. Po odbudowie sprzedawane są w nim produkty typowo turystyczne. Na parterze są to wyroby rzemieślnicze, na pierwszym piętrze wyroby indiańskie (jak ubrania, rzeźby, przedmioty ze skóry i metalu oraz wiklinowe kosze), a na piętrze trzecim produkty żywnościowe. Pierwotnie projektowany był na schron przeciwatomowy. Zbudowany został w 1915 roku. Przez pewien okres służył jako kino. Zniszczony został w 1976 roku przez trzęsienie ziemi. Odbudowany w 1989, w 1991 ponownie uległ zniszczeniu przez pożar. W październiku 1992 roku oddany został raz jeszcze do użytku. Obok rozciąga się pokaźny amfiteatr, gdzie odbywają się koncerty na wolnym powietrzu.
Wybudowana została 19 lipca 1935 roku na cześć reformatora Justino Rufino Barriosa. Ma 85 metrów i była inspirowana wyglądem wieży Eiffla. Jej dzwon ufundował rząd Belgii. W 1986 roku została podświetlona.
(30.000). Stolica departamentu Sacatepequez. Położona jest na wysokości 1.530 m.n.p.m. w dolinie Panchoy pomiędzy trzema wulkanami Acatenango, Fuego i Aqua oraz wzgórzami Manchen, Candelaria, Manzanillo and La Cruz. Jest jednym z najstarszych miast Ameryki. Założone zostało 10 marca 1543 roku jako Ciudad de Santiago de los Caballeros de Guatemala, po tym jak pierwsza stolica kraju (Ciudad Vieja) zniszczona została przez powódź błota. W latach 1543-1773 była stolicą Gwatemali. 29 lipca 1773 roku Antigua zniszczona została przez potężne trzęsienie ziemi. W 1779 roku jej nazwa zmieniona została na Antigua Guatemala. W 1944 roku zadeklarowano ją pomnikiem narodowym, w 1979 roku zaś uznano za miejsce światowego dziedzictwa. W tydzień wielkanocny, w mieście odbywa się jedna z największych w Ameryce Łacińskiej procesji. Znane jest również z pierwszej w Ameryce Środkowej drukarni. Ze względu na spożywane przez mieszkańców duże ilości awokado, nazywa się ich "zielonymi brzuchami". (Dom Muzyki). Ustawiony jest przy ulicy Recollection. Założony został w 1987 roku przez Samuela Franco Arce. Spełnia funkcje muzeum, gdzie prezentowana jest muzyka Majów rejestrowana podczas ceremonii i festiwali od 1984 roku. Położony jest na rogu ulicy Oriente i Avenidy 1a Sur. Wzniesiony w 1636 roku przez Luisa de las Infantasa Mendoze. Po zniszczeniu przez trzęsienie z 1773 roku, przez ponad półtora stulecia pozostawał pusty. W 1931 roku zakupiony został przez małżeństwo Popenoe (naukowców Kompanii United Fruit). W dwupokojowym wnętrzu znajduje się między innymi portret biskupa Marroquina, manekin Pedro de Alvarada, oryginalny piec chlebowy, meble oraz klatka dla gołębi pocztowych. Domy prywatne w Antigua Guatemala są najczęściej budowane na podstawie kwadratu. Wewnątrz znajduje się patio. Jedna ze ścian zazwyczaj ozdobiona jest półfontannami zwanymi bucaro. (Większe domy mają kompletne fontanny w centralnych częściach patio). Ściany są bardzo grube, a narożne okna często zakratowane. Drewniane dachy wyłożone są dachówkami. Przed wejściami ustawione są żelazne guardacantones (słupki do zawiązywania koni). Styl takiego budownictwa zaczęto z biegiem czasu określać antiguańskim barokiem.
Założona została w 1542 roku przy wschodniej części Parku Centralnego. Niszczona była kilkakrotnie przez trzęsienia ziemi. W 1670 roku zbudowana na nowo od podstaw. Po ostatnim trzęsieniu w 1773 roku pozostawała praktycznie w ruinie. W latach 1780-1820 odbudowywana. Jest pięcionawowa i zamknięta sklepieniami beczkowymi. W fasadzie wyróżniają się udekorowane ozdobnym tynkiem trójbramowe wejście, stiukowe narożniki oraz wykute herby. Posiada barokowe wnętrze. W krypcie znajdują się kości Bernala Diaza del Castillo i prawdopodobnie Pedro de Alvarado. Wyróżnia się wykonanym przez rzeźbiarza Quiaro Catano posągiem Chrystusa. Zlokalizowane jest przy ruinach kościoła La Recoleccion. Zbudowane zostało w 1757 roku. W 1761 roku zwierzchnictwo nad nim objął król Hiszpanii Carlos III. W 1765 roku znajdował się w nim Urząd Celny. Później służył za koszary. Zniszczony został podczas trzęsienia ziemi z 1773 roku. Jest dwukondygnacyjną budowlą z wewnętrznym podwórzem i fontanną. Poświęcony został w 1698 roku. Jest masywną strukturą, która naruszona została jednak przez trzęsienia ziemi w latach 1751 i 1773. Po wydaleniu z miasta Jezuitów służył jako fabryka tekstyliów. Jego fasada jest mieszanką ozdobnych stiuków, geometrycznych wzorów i motywów warzywnych. Klasztor wyróżnia się arkadowym korytarzem i wejściem z ozdobnym herbem. W 1978 roku, z funduszy UNESCO rozpoczęto jego renowację. Wspomaga ją także rząd Hiszpanii.
Jego budowę rozpoczęto w 1548 roku. Ukończono w 1694 roku. Przebudowano w XIX wieku. Zlokalizowany jest przy północnym krańcu Avenidy 5 A. Wyróżnia się ozdobami architektonicznymi w postaci liści kwiatów oraz warzyw. W 1717 roku poważnie zniszczony został wskutek trzęsienia ziemi. Odbudowa ukończona została w 1767 roku. W 1773 roku jego konstrukcja naruszona zostaje przez kolejne trzęsienie. W latach 1850-1855 ponownie zrekonstruowana (zmieniono wówczas fasadę na barokową i położono ozdobny tynk z motywami warzyw). Jego solidna dzwonnica wyróżnia się pilastrami i sterczynami. Trójnawowe wnętrze jest skromnie udekorowane ze względu na fakt, że większość precjozów wywieziona została swego czasu do bliźniaczego kościoła Merced w Guatemala City. Pokaźna kopuła ozdobiona jest historycznymi lampami z 16 ceramicznymi wizerunkami lwów. Wejście główne ograniczone jest salomonikowymi kolumnami. Ustawiona jest przy nim także największa fontanna w mieście z motywami aniołów i warzyw (średnica 27 metrów).
W wielkanocny Wielki Piątek wyrusza z niego procesja pokutników. Zlokalizowany był na zachodnim krańcu ulicy Poniente. Do dzisiaj przetrwały tylko jego ruiny. Wzniesiony został w latach 1701-1708 przez Jose de Porres i jego syna Diego de Porres. Do użytku oddany został w 1717 roku. Zburzony podczas trzęsienia ziemi w 1773 roku. W 1978 roku w południowo-wschodnim sektorze jego parceli przeprowadzono duże prace restoracyjne. Znany także pod nazwą Nuestra Senora del Pilar de Zaragoza. W 1736 roku ufundowały go na klasztor siostry z Madrytu. W 1773 roku został opuszczony i do dzisiaj pozostaje w ruinie (próbowano wykorzystać go m.in. jako magazyn kawy). Wyróżnia się okrągłą, trzypoziomową strukturą z wewnętrznym ogrodem i 18 modlitewnymi celami dla sióstr Capuchinas. Kościół wybudowany został w XVII wieku. Wyróżnia się kolumnami i barokową fasadą. Posiada drobne kwiatowe i geometryczne motywy w ścianach.
Datowany jest na 1579 rok. W 1773 roku zniszczony został przez trzęsienie ziemi. W 1961 roku wzmocniono go betonowymi elementami. Jego fasada jest prototypem latynoskiego baroku. Wyróżnia się salomonikowymi kolumnami i trzema wyłożonymi stiukami niszami. Atrium budowli otoczone jest wysokim murem z wejściem ujętym w salomonikowe pilastry. Klasztor wybudowany został z przeznaczeniem dla 80 kleryków.
W jego skład wchodzi kaplica franciszkańskiego mnicha (fundatora kościoła) Hermano Pedro de San Jose Betancourt.
Zbudowany został w 1715 roku (najstarszy kościół w dolinie Panchoy). Dwa lata potem zburzony podczas trzęsienia ziemi. Odbudowany w 1734 roku, ponownie zniszczony został w 1773 roku. W połowie XVIII wieku fasadę ozdobiono warstwą stiuków. W 1884 roku mniejsze trzęsienie ziemi zniszczyło kościelną kopułę. W 1981 roku oddany został do użytku po remoncie nadwerężonego dachu. Przed kościołem wyznaczony jest teren na którym Indianki piorą ubrania. Otwarty został 15 września 1647 roku. W 1694 roku dobudowano przewieszony nad ulicą łukowy most prowadzący do budynku, sadu i ogrodu po przeciwnej stronie ulicy. Kazały go skonstruować siostry, które w ten sposób mogły przechodzić niezauważone.
Ufundowany został przez Beaterio de Santa Catalina de Siena. Prace budowlane ukończono w 1720 roku. Wyróżnia się barokowymi "poduszkowymi" kolumnami.
Zlokalizowane jest w Parku Centralnym przy Pałacu del Ayuntamiento, w budynku pierwszej w Ameryce Środkowej drukarni. Zawiera wystawy kolonialnych druków (w tym pierwszej wydanej w 1663 roku gazety Explicatio Apologetica) oraz historyczne księgi. Zlokalizowane jest w Pałacu Ayuntemiento. Wystawiane są w nim kolonialne meble, ceramika i broń. Wśród eksponatów wyróżnia się także portret Pedro de Alvarado.
Zlokalizowany jest na północ od katedry Santiago. Zbudowany został w latach 1706 - 1711. Do dzisiaj zachowały się jedynie jego brama wejściowa, przepaski i fasada wschodnia. Pierwotnie był to budynek dwukondygnacyjny z ozdobną galerią.
Ustawiony jest przy północnej stronie Parku Centralnego. Zbudowany w 1743 roku jest wynikiem współpracy trzech sławnych architektów: Diego de Porras, Juan de Dios Ristondo and Luis Diez de Navarro. Pierwotnie funkcjonował jako ratusz, a przez pewien okres również jako więzienie. Jego dwukondygnacyjna fasada przepruta jest kamiennymi toskańskimi kolumnami, a ściana wschodnia całkowicie wykuta w skale. Obecnie znajduje się w nim Muzeum de Santiago w którym prezentowane są kolonialne meble. Zbudowany w 1543 roku przez Luisa Dieza de Navarro, wyróżnia się podwójnymi arkadamni w fasadzie (po 27 na każdym piętrze) oraz imponującym herbem króla Hiszpanii Karola III. Znajduje się w południowej części Parku Centralnego. W latach 1543-1773 mieściła się w nim siedziba Kapitanii Generalnej Gwatemali. Obecnie znajduje się w nim lokalny rząd oraz główna siedziba policji depatramentu Sacatepequez. W ciągu dnia mieszkańcy sprzedają na nim różnego rodzaju towary. Znajduje się przy nim sławna fontanna Syren z 1738 roku, zaprojektowana przez Diego de Porresa. W jego południowej części zlokalizowany jest Pałac de los Capitanes. Po stronie wschodniej natomiast położona jest katedra. Osadzona w małym parku struktura 5 kolonialnych łuków. Jego nazwa pochodzi od nazwiska Rafaela Landivara-jezuickiego XVIII wiecznego poety. Wzniesiona została w 1758 roku w celach edukacji religijnej. Wyróżnia się ujętym w cztery żebrowe kolumny portalem, wydatnym belkowaniem z wizerunkiem Dziewicy Marii oraz łukowym krużgankiem.
Założony został w 1676 roku jako trzeci uniwersytet w Ameryce. W jego głównym budynku z 1763 roku, od 1937 roku znajduje się Muzeum Sztuki Kolonialnej. Zaprojektowany został przez Bernardo Ramireza. Stolica departamentu o tej samej nazwie. W czasach przedkolumbijskich zamieszkiwane było przez Majów Cakchiquel. W 1526 roku odkryte zostało przez konkwistadora Pedro de Portocarrero. Znane jest z kościoła Santa Ana i zabytkowej fontanny. 22 - 27 lipca odbywa się w nim festiwal Santa Ana. Celebrowany z dużą werwą, zawiera parady udekorowanych kwiatami platform oraz pokazy folkowych tańców: Maurów i Gigantów. Nazwa Chimaltenango pochodzi z języka Nahuatl i oznacza: chimal (muszlę) i tenango (miejsce ścian).
Swego czasu miasto przewidziane było nawet na nową stolicę kraju. W 1976 roku prawie całkowicie zniszczone zostało przez trzęsienie ziemi. (W jego okolicy znajdowało się epicentrum). (9.000). Położone jest na wysokości 2.110 m.n.p.m., na zboczu z widokiem na jezioro Atitlan (z tego powodu zwane jest "balkonem jeziora Atitlan"). Kiedy w 1547 roku odkryte zostało przez Hiszpanów, nosiło nazwę Tzoloya i zamieszkiwane było przez Indian Cakchiquel. W piątek odbywają się w nim sławne targi na które zjeżdżają sprzedawcy z całego rejonu jeziora Atitlan. Każdej niedzieli natomiast oficerowie z religijnego stowarzyszenia przechodzą w dostojnej paradzie do katedry. Większość jego mieszkańców wciąż nosi lokalne, tradycyjne stroje. (Mężczyźni ubierają tkane, kolorowe koszule z symbolami nietoperza, wełniane plecaki, słomkowe kapelusze i skórzane sandały, a kobiety bluzki z czerwonymi pasami i granatowe spódnice). W dniach od 7 - 17 września odbywają się tzw. "wielkie dni Solola", w których organizowane są tradycyjne targi i tańce. Na niedawno odnowionym, obszernym Placu Centralnym znajduje się wieża zegarowa oraz nowoczesny kościół. (13.000). Stolica departamentu Quiche. Położona jest na wysokości 2.020 m.n.p.m. i nazywana często po prostu El Quiche. Założone zostało w 1524 roku. W dniach od 16 - 19 sierpnia odbywa się lokalny festiwal poświęcony Świętej Elenie. Towarzyszy mu tradycyjny "taniec węża". Zbudowany został przez Dominikanów w XVII wieku w centralnej części miasta z kamieni pochodzących z ruin Utatlan. W latach 70-tych i 80-tych w kościele doszło do kilku przypadków politycznych morderstw księży. W 1981 roku biskup Juan Gerardi z powodu domniemanych kooperacji z partyzantami, kazał opuścić prowincję wszystkim księżom.
Położony jest na nim kościół, wieża zegarowa oraz statua bohatera Quiche - Tecuna Umana. Na głównym placu miasta wzniesiony jest pomnik przedstawiający w pozie gotowej do walki bohatera Quiche - Tecuna Umana. (9.000). Stolica departamentu Totonicapan. Usytuowana jest na wysokości 2.500 m.n.p.m. We wtorki i soboty odbywają się w nim targi. Jego nazwa w narzeczu indiańskim oznacza "miejsce nad gorącą wodą". Znajduje się w nim mnóstwo warsztatów rękodzielniczych i sklepików oferujących tekstylia z "wiecznej wełny", drewniane szkatułki, figurki świętych oraz ceramikę. W dniach od 24 - 30 września na cześć patrona miasta San Miguela odbywa się tradycyjna fiesta, której jednym z głównych elementów są tradycyjne tańce.
Ustawiona jest na obrzeżach miasta. W XIX wieku służyła jako basen, a obecnie pełni funkcję fontanny.
Prezentowane są w nim wystawy indiańskich haftów i sztuki kolonialnej. Zlokalizowane są na Placu Centralnym. Wzniesione zostały w 1545 roku z inicjatywy ówczesnego biskupa Gwatemali Francisco Marroquina i zniszczone przez pożar w 1878 roku.
Zbudowany został w 1924 roku w stylu neoklasycznym. (90.000). Położony jest na wysokości 2.335 m.n.p.m. Jest drugim miastem Gwatemali i zamieszkane jest przez Indian Quiche. Nazywany jest przez nich Xelaju lub Xela ("pod 10 wzgórzami"). Jego obecna nazwa zaś oznacza "miejsce wielu Kwezali". Założone zostało przez Pedro de Alvarado 15 Maja 1524 roku, po tym jak zgładził na tym terenie indiańskiego przywódcę Tecuna Umana. Góruje nad nim wulkan Santa Maria. Kiedy w 1823 roku zawiązywała się Federacja Ameryki Środkowej, mieszkańcy Quetzaltenango opowiedzieli się początkowo za przynależnością do Chiapas i Meksyku. Potem zmienili zdanie i od 1840 roku miasto stało się integralną częścią Gwatemali. Jego silny rozwój nastąpił po rozpoczęciu w jego obrębie uprawiania kawy. W 1902 roku poważnie uszkodzone zostało przez trzęsienie ziemi. Od 12 - 18 września odbywają się w nim tradycyjne targi połączone ze środkowoamerykańską Paradą Kwiatów. W 1989 roku w mieście zanotowano rekordową temperaturę -9 C...
Położona jest na wschód od Placu Ameryki Środkowej. Wyróżnia się dwiema fasadami. Pierwsza pochodzi z 1535 roku, a druga jest neoklasyczna. Zwieńczone są pochodzącymi z 1899 roku kilkoma kopułami.
Znajduje się w budynku Domu Kultury położonym w Parku Ameryki Środkowej. Zawiera wystawy dotyczące Indian Majów i rewolucji Liberałów w Ameryce Środkowej. Prócz tego prezentowane są kolekcje wypchanych ptaków, hamaków oraz marimb. Zlokalizowane jest przy Parku Ameryki Środkowej. Prezentowana jest w nim historia kolei, która niegdyś łączyła Quetzaltenango i Ratalhuleu. Znajduje się przy nim kilka reprezentacyjnych budowli miasta, jak Muzeum Kolei, Muzeum Naturalnej Historii, ratusz, katedra. Ustawione są na nim kwiatowe gazony, rzędy okrągłych kolumn oraz pomnik Rufina Barriosa (prezydenta Gwatemali w latach 1873-1885). W każdą pierwszą niedzielę miesiąca w porze suchej odbywa się przy nim Targ Rzemieślniczy.
Zlokalizowany jest na tzw. Równinie La Floresta. Znajduje się na nim neoklasyczna świątynia Minervy.
Położony jest w Parku Ameryki Środkowej. Wzniesiony został w stylu neoklasycznym. Wyróżnia się korynckimi kolumnami i wewnętrznym ogrodem.
Sprzedawane są na nim mięso oraz produkty morza. Zbudowany w neoklasycznym stylu znajduje się przy Avenidzie 14 A i ulicy 1A. Może pomieścić do 1.050 widzów. Udekorowany jest popiersiami kilku lokalnych uczonych. We wrześniu odbywa się w nim Środkowoamerykańska Wystawa Kwiatów. Zlokalizowane jest na obrzeżach miasta. Roztaczają się z niego panoramiczne widoki.
Zlokalizowane jest na Równinie Floresta.
(20.000). Większość mieszkańców jest Metysami. Położone jest na wysokości 1.902 m.n.p.m. Codziennie z gór Sierra de Cuchumatanes schodzą na jego targ indiańscy sprzedawcy. Do XV wieku zasiedlone było przez szczep Indian Mam, który później wyparty został przez Indian Quiche. W okolicach października lub listopada, z miasta startuje 12-kilometrowy maraton biegaczy. Położony jest w Parku Centralnym. Wybudowany w stylu neoklasycznym, wyróżnia się pobieloną wapnem i zaakcentowaną doryckimi kolumnami fasadą. Zarośnięty jest starymi drzewami. Znajdują się przy nim ratusz, dużych rozmiarów kolonialny kościół i neoklasyczne domy. W parku wyrysowana jest także mapa departamentu Huehuetenango. Ufortyfikowana konstrukcja położona na przedmieściach Huehuetanango. Niegdyś stanowiła stolicę szczepu Mam. W ich języku nazywana była "białą ziemią". W 1525 roku, przez oblężenie zdobył ją konkwistador Pedro de Alvarado. Znajduje się tam małe muzeum z wyrobami garncarskimi i szkieletami. W latach 1946-1947 poprzez fundusze United Fruit Company została częściowo zrekonstruowana. (2.000). Stolica departamentu Peten. Zbudowana została pod nazwą Tayasal na wyspie San Andres, na jeziorze Peten Itza przez przybyłych w około 1200 roku z Chichen Itza Indian Itzaes. (Obecna nazwa nadana została w 1831 roku na cześć viceszefa regionu Cirilo Floresa. Prawdopodobnie było ostatnim funkcjonującym ceremonialnym centrum Majów podczas penetracji Ameryki przez Hiszpanów. Wyróżnia się wąskimi, cementowymi ulicami. Na głównej z nich zlokalizowane są sklepy z pamiątkami. Domy są jednopiętrowe, nakryte najczęściej czerwonym dachem. Przeważnie udekorowane są muszlowymi i kwiatowymi motywami, mają po trzy symbolizujące Trójcę Świętą portale oraz łukowe sklepienia. (W czasie świąt religijnych portale przystrajane są w ozdobne wiszące dywany).
Przy Parku Centralnym znajduje się katedra Najświętszej Panny de los Remedios i Świętego Pawła. Zrekonstruowana została w latach sześćdziesiątych. Znajduje się w niej kilka religijnych posągów z XIX wieku.
Rozlokowany jest w centrum miasta. Usytuowane są przy nim katedra oraz Zamek Urzua i Arismendi. Znajduje się w nim również punkt widokowy "Chiquin", z którego podziwiać można krajobrazy jeziora Peten Itza.
Usytuowany jest w Parku Centralnym. Wybudowany został przez Hiszpanów (na polecenie generała Martina Urzua i Arismendi) dla obrony przed Indianami. Obecnie znajduje się w nim Centrum Informacji Turystycznej. Służy jako galeria sztuki oraz małe muzeum prezentująca produkty pozyskane z okolicznych lasów.
(35.000). Zbudowane zostało przez kompanię United Fruit w celu umożliwienia wygodniejszej wywózki na eksport bananów z dolinu Motagua. Zamieszkiwane jest w większości przez ludność Czarną. Miasto posiada szerokie, ułożone w szachownicową strukturę ulice. W 1864 roku odnaleziono w nim tzw. Płytę Layden z inskrypcjami Majów. W 1921 roku miasto ogarnęły sławne bunty i strajki dokerów. W 1976 roku całkowicie zniszczone zostało wskutek trzęsienia ziemi (na kilka miesięcy odcięte od świata). Stolica departamentu o tej samej nazwie. Przemysłowe i komercyjne centrum departamentu. Zlokalizowana jest w nim rafineria ropy naftowej. Przed przyjazdem Kolumba zamieszkiwane było przez Indian Pipilów. W XVII i XVIII wieku duży ośrodek handlu indygo. (11.000). Stolica departamentu Alta Verapaz. Położone jest na wysokości 940 m.n.p.m. w dolinie San Jeronimo (Urran). Jego nazwa w języku Quiche oznacza "rzekę pełną drewnianych desek". Od 17 do 21 września odbywa się Fiesta Salama. Mieszkańcy znani są z wyrobu cukierków, przedmiotów ze skóry i srebra. Na głównym placu znajduje się ozdobny XVI-wieczny kościół, który wyróżnia się pozłacanym ołtarzem. Posiada barokową fasadę. Jego główna nawa i kopuła posiadają rokokowe rzeźbienia. Wewnątrz ozdobą są malowidła przedstawiające sceny z epoki kolonialnej.
Ustawiony jest na wzgórzu do którego prowadzi 120 stopni. Jego dziedziniec służy za doskonały punkt widokowy.
XIX-wieczna budowla imitująca klasyczną grecką świątynię. Odbywają się w niej celebracje na cześć Minervy - greckiej Bogini Mądrości.
(20.000). Założone zostało w 1538 roku. Położone jest na wysokości 1.320 m.n.p.m nad rzeką Cahabon. Przed przyjazdem Kolumba było centrum tzw. Krainy Wojen. W XIX wieku otoczone było prowadzonymi przez Niemców plantacjami kawy. W drugiej połowie lipca odbywa się indiański festiwal Rabin Ajau. Towarzyszą mu tradycyjne obrządki Paabanc. Najważniejszym wyrobem rękodzielniczym miasta jest srebrna biżuteria. Otaczające miasto wzgórza są najwilgotniejszym miejscem w kraju. Mówi się o nich, że otrzymują opady przez 13 miesięcy w roku. Na przedmieściach znajduje się szkółka 60.000 okazów orchidei (750 gatunków). Występuje tam największa ilość w kraju białych orchidei (kwiatów narodowych). W pobliżu miasta zlokalizowane są także kopalnie niklu i ołowiu. Wzniesiona została w 1543 roku. Wnętrze wyróżnia się rzeźbami i imponujących rozmiarów żyrandolem. Po prawej stronie ołtarza w szklanych gablotach prezentowane są wysłane z Hiszpanii zaraz po zakończeniu budowy wyroby ze srebra.
Najbardziej interesujący kościół miasta. Założony na znacznie oddalonym od centrum wzgórzu, stanowi doskonały punkt widokowy. Wzniesiony został około 1850 roku przez społeczność indiańską pod nadzorem kacyka Francisco Popa. Wewnątrz znajduje się wyrzeźbiony przez Quino Catano posąg Chrystusa. Trójkątny plac, przy którym zlokalizowana jest katedra z 1868 roku. Położona na rogatkach miasta finka uprawy orchidei. (Niegdyś znajdowała się tam finka kawy). Wyróżnia się w niej 750 gatunków orchidei (w tym 200 miniaturowych). Rośnie tam także uformowany z gigantycznych paproci las. (18.000). Stolica departamentu o tej samej nazwie położona 230 m.n.p.m. Szybki rozwój miasta nastąpił po wybudowaniu linii kolejowej w 1896 roku. Znajduje się w nim popularny kościół San Pedro Zacapa. Znane jest z produkcji dobrej jakości serów i masła. Na północ od niego zlokalizowane są gorące źródła Santa Maria. (24.000). Stolica departamentu o tej samej nazwie położona 370 m.n.p.m. Jest głównym miastem targowym na wschód od Guatemala City. Duży węzeł drogowy. (38.000). Położone jest na wysokości 370 m.n.p.m. Stolica departamentu Suchitepeguez. W lutym odbywa się w nim karnawał. Stolica departamentu o tej samej nazwie (w skrócie określana jako Reu). Położona jest na wysokości 239 m.n.p.m. Według legendy zamieszkujący te terytorium Indianie Mam uratowani zostali przez Pedro de Alvarado przed inwazją Indian Quiche. Podobno miał on narysować na piachu linię której nie odważyli się przekroczyć najeźdźcy. Za miastem uprawiane są bawełna, trzcina cukrowa, ryż i kauczuk.
Wiele domów ma wewnętrzne patio i pokrytych jest dachówkami.
Zawiera kilka zabytkowych religijnych statuetek. Jego wnętrze wypełnione jest zapachem kwiatów.
Położone na głównym placu miasta, zawiera kolekcję antropomorficznych figurek oraz fotografii miasta z lat 80-tych XIX wieku. To Avenida La Reforma
Bank Kwezala
Centrum Kulturalne
Fort San Jose
Katedra Metropolitana
Klasztor Santa Clara
Kościół San Francisco
Kościół San Miquel Capuchinas
Kościół Santa Carmen
Bazylika Santo Domingo
Kościół Yurrita
Muzeum Fray Francisco Vasqueza
Muzeum Ixchel del Traje Indigena
Muzeum Narodowe Archeologii i Etnologii
Muzeum Narodowej Historii
Muzeum Narodowej Sztuki i Przemysłu Popularnego
Muzeum Popol Vuch
Ogród botaniczny
Pałac Narodowy
Park Aurora
Park Centralny
Park Minervy
Park 500-lecia
Plac Hiszpański
Poczta
Ruiny Kaminaljuyu
Strefa 1
Strefa 4
Strefy 9 i 10
Targ Artystyczny
Targ Główny
Teatr Kwietniowy
Wieża Reformadora
Antigua Guatemala
Dom K`Ojom
Dom Popenoe
Domy
Katedra Santiago
Kolegium San Jeronimo
Kościół i klasztor Compana de Jesus
Kościół La Merced
Kościół La Recolecction
Kościół Las Capuchinas
Kościół Nuestra Senora de la Candelaria
Kościół i klasztor San Francisco
Kościół Santa Ana
Kościół Santa Catalina
Kościół Santa Rosa de Lima
Muzeum Antycznych Książek
Muzeum Santiago
Pałac arcybiskupa
Pałac del Ayuntamiento
Pałac de los Capitanes
Park Centralny
Pomnik A. Landivar
Szkoła Tridentine
Uniwersytet San Carlos
Chimaltenango
Solola
Plac Centralny
Santa Cruz del Quiche
Kościół
Plac Centralny
Pomnik Umana
San Miguel Totonicapan
Chrzcielnica Smoków
Dom Kultury
Kościół i klasztor
Teatr Miejski
Quetzaltenango
Katedra Ducha Świętego
Muzeum Historii Naturalnej
Muzeum Kolei de los Altos
Park Ameryki Środkowej
Park Minerwy
Ratusz
Targ Miejski
Teatr Miejski
Wzgórze Cerro El Baul
Zoo
Huehuetenango
Kościół
Park Centralny
Ruiny Zaculeu
Flores
Domy
Katedra
Park Cantralny
Zamek Urzua i Arismendi
Puerto Barrios
Escuintla
Salama
Kościół parafialny
Kościół El Calvario
Świątynia Minervy
Coban
Katedra
Kościół El Calvario
Plac Centralny
Vivero Verapaz
Zacapa
Chiquimula
Mazatenango
Ratalhuleu
Domy
Kościół
Muzeum Archeologii i Etnologii
wizyta na tej stronie