Bambusy
Drewniejąca trawa o pustych w środku źdźbłach mających do 30 centymetrów średnicy. Może rosnąć do 1 metra na dobę. Stanowi lekki i wytrzymały materiał budulcowy i meblarski.
Porastają zazwyczaj pacyficzne stoki na średnich wysokościach n.p.m. Często spotyka się je pod postacią niepasożytujących epifitów, które przylegają do korzeni, łodyg i gałęzi drzew. Wyróżniają się rozetą mięsistych liści. Niektóre posiadają kwiaty głęboko ukryte w liściach, a inne dumnie eksponują je na wierzchu. W specjalnych zbiorniczkach magazynują duże ilości wody. Dają schronienie pająkom, mrówkom i insektom. Niejednokrotnie uprawiane są dla ozdoby. Ich duże skupisko w Gwatemali znajduje się w Biotopach Kwezala i Cerro Cahui. Członkiem rodziny bromeliad jest ananas. Długowieczne drzewa z rodziny sosnowatych. Dochodzą do 50 metrów wysokości. Posiadają cenne, odporne na szkodniki drewno. Występują m.in. Rezerwacie Biologicznym Sierra de las Minas i Biotopie Cerro Cahui. Drzewa iglaste do 40 m.n.p.m. Wyróżniają się gęstą koroną i łuskowatymi igłami. Szczególnie obficie występują w Biotopie Kwezala. (Haematoxylum campechianum, drzewo nikaraguańskie). Może osiągać 15 metrów wysokości. Wydziela ciemnoczerwoną substancję (hematoxylin) wykorzystywaną do wyrobu purpurowych barwników. Wyrasta jedynie w Ameryce Środkowej.
Wiecznie zielone drzewo dochodzące do 150 metrów wysokości. Ma twarde i bardzo trwałe drewno. Z jego liści wyrabia się olejki eteryczne. Porastają m.in. Park Minerwy w Guatemala City.
(Crescentia cujete). Drzewo dorastające do 9 metrów wysokości. Ma twarde i elastyczne drewno. Ze skorup jej owoców wyrabiane są fajki. Ich kora jest dobrym materiałem na rzeźby.
Roślina, której owoce lub kłącza po wysuszeniu są przyprawą.
Występują na terenach, gdzie zachodzi kondensacja pary wodnej w wyniku której formują się chmury i mgły. Drzewa w lasach chmurowych są niskie i pokrzywione, a ich gałęzie obwieszone epifitami. Częstym mieszkańcem jest Kwezal. Największe połacie lasów chmurowych w Gwatemali znajdują się w Rezerwacie Sierra de las Minas. Jedno z 19 środowisk życia w Gwatemali. 75 % z 2000 rosnących w nich gatunków leśnych roślin pozostaje niezbadana. Naukowcy nazywają je "biblioteką najwcześniejszej ewolucji" lub "największym genetycznym rezerwatem na ziemi". Na każdy hektar deszczowego lasu przypada 90 gatunków drzew. Wyróżnia się w nich trzy piętra roślinności. Pierwsze - najniższe stanowią mchy, paprocie i filodendrony. Drugie zaznacza się mniej więcej na wysokości 10-25 metrów i składa się w przeważającej części z palm. Najwyższe określone jest wysokością 30-40 metrów. Zdarzają się też tak zwane drzewa przerosty, które samotnie wystają ponad kopułę drzew. (Swietenia). Duże, środkowoamerykańskie, tropikalne drzewo o pierzastych liściach, cenione ze względu na wysokiej jakości drewno. Porastają m.in. parki narodowe: Tikal i Lachua, Biotop Cerro Cahui i Rezerwat Cerro San Gil.
(namorzyny), Występują w strefie pływów morskich na wybrzeżach i przy ujściach rzek. Ich plątanina powietrznych i podporowych korzeni chroni wybrzeża przed niszczycielską działalnością fal. (Podczas przypływu widoczne są tylko ich najwyższe części). Są holofitami i egzystują w słonym środowisku. Mogą poważnie ograniczać żeglugę śródlądową. Żyją na nich kraby, które wykonując akrobatyczne skoki po gałęziach odżywiają się ich liśćmi.
mangrowia czerwone - (Rhizophora mangle). Ich nazwa wzięła się od czerwonego drewna. Są źródłem kwasu taninowego. Ich nasiona są o tyle dziwne, że kiełkują będąc jeszcze na drzewie. Występują m.in. wzdłuż brzegów rzeki Rio Dulce i u ujścia rzeki Chocon Machacas.. (Virginalis alba). Od 11 lutego 1934 roku narodowy kwiat Gwatemali. Najliczniej występuje w obrębie miasta Coban w prowincji Alta Verapaz, jeziora Izabal oraz w paśmie Cuchumatanes. Kwitnie na biało od października do lutego.
Lokalnie nazywana jest "białą zakonnicą". Odkryta została w 1840 roku przez orchidologa i jednocześnie konsula brytyjskiego Jorge Ure Skinera. W 1946 roku znalazła się na liście kwiatów chronionych. Istnieje legenda, jakoby była ona zamienioną w kwiat piękną indianką.
(La Ceiba, drzewo kapokowe, Ceiba pentandra). Jedno z największych drzew w tropikalnej Ameryce. Dochodzi do 40 metrów wysokości. Średnio rośnie 4 metry na rok. W przeszłości czczone było przez Majów, postrzegających go jako drzewo życia. Posiada gruby pień i rozłożystą koronę. Ciemnozielone liście wytwarzają kremowo-białe kwiaty, które przeistaczają się następnie w czarne strąki z ziarnami. Wewnątrz każdego strąka znajduje się biała wełnista struktura (kapok) wykorzystywana do wyrobu kamizelek ratunkowych i materaców. W departamecie Tikal znajdują się prastare ruiny miasta Majów, którego nazwa (Ceibal) oznacza puchowca.
(Grystes migricans). Kiedy sprowadzono go do jeziora Atitlan, w krótkim czasie wytępione zostały przez niego wszystkie mniejsze ryby i kraby.
(Xiphophorus helleri). Dorasta do 12 centymetrów długości. Samiec ma ganopodium, czyli wyrostek mieczykowaty w dolnej części płetwy ogonowej będącej jego zewnętrznym narządem płciowy.
Zamieszkuje rzeki Yukatanu. Dochodzi do 15 cm długości. Płetwa grzbietowa, odbytowa oraz oba płaty płetwy ogonowej są silnie wydłużone. Samce często przyjmują wobec siebie postawę imponującą, otwierając szeroko pokrywy skrzelowe.
(Cichlasoma nigrofasciatum). Występuje w jeziorach Atitlan i Amatitlan. Osiągają długość około 8 cm i odznaczają się brązowym ubarwieniem tylnej części brzucha. Samiec ma mocno wydłużoną płetwę grzbietową i odbytową. Są agresywne w stosunku do ryb tego samego gatunku. Natychmiast po wykluciu młodych, rodzice przenoszą je do wcześniej wygrzebanych w piasku jam lub między kamienie.
(Carcharhinus leucas, żarłacz tępogłowy). Osiąga długość od 2 do 3 metrówp i wagę około 100 kilogramów. Mają szersze niż dłuższe, krótkie pyski, białawy brzuch i dużo dłuższą przednią niż tylną płetwę grzbietową. Odżywiają się prawie wszystkim od ryb (w tym innymi rekinami i płaszczami), żółwiami, ptakami, delfinami. Spotykane są blisko brzegów oraz w estuariach rzek i rzekach. Samice po rocznej ciąży rodzą do 13 młodych. Przypisuje się im najwięcej ataków na ludzi. Są odpowiedzialne za częste agresje względem ludzi w wodach Gangesu i jeziorze Nikaragua. W Gwatemali występują w jeziorze Izabal.
(Megalops atlanticus, srebrna ryba). Ryba długości do 2 metrów, o srebrnych łuskach. Bardzo ceniona w połowach wędkarskich. Jej waga dochodzić może do 45 kg. Jej duże łuski mają zastosowanie w zdobnictwie. Ma charakterystycznie wydłużony ostatni promień płetwy grzbietowej. Żyje w niewielkich stadkach. Zamieszkuje wybrzeże atlantyckie Gwatemali i jezioro Izabal. Za pożywieniem zapuszcza się w również w ujściowe odcinki rzek.
(Xiphophorus maculatus, platynka). Dorasta do 6 centymetrów długości.
Gwatemalę zamieszkuje 120 gatunków płazów.
(Basiliscus vittatus). Może przybierać różne kolory. W dzień jest ciemnokasztanowy, a w nocy jego boki mogą przybierać odcień żółto-niebieski.
Boa dusiciel - (boa constrictor). Amerykę środkową zamieszkuje podgatunek Boa constrictor imperator. Niejadowite, drapieżne węże. Swoje zdobycze (niejednokrotnie większe od siebie) chwytają zębami, duszą skrętami ciała i następnie połykają. Mogą dochodzić do 5 metrów długości. Zamieszkują pola uprawne i drzewa tropikalnych lasów.
Boa prążkowany - (Corallus annulatus). Zamieszkuje tereny na południe od jeziora Izabal. Osiąga długość do 130 cm. Barwa ciała oliwkowobrązowa, z ciemniejszym, niezbyt wyraźnym znakowaniem w kształcie pierścieni. Żywi się małymi ssakami, ptakami, żabami i jaszczurkami.
(legwany, nadrzewne kurczaki). Jaszczurki żyjące między innymi w Ameryce Środkowej. Mają duży, zwisający worek na podgardźlu.
Iguany zielone - (Iguana iguana). Dochodzą do 2 metrów długości. Są roślinożerne. W niektórych rejonach kraju traktowane są jako zwierzęta domowe. Mają w rzeczywistości zielono-turkusowe kolory, długi czarno-pręgowany ogon i kolce na grzbiecie. Ich mięso w smaku przypomina kurczaka. Żyją w lasach poniżej 2500 m.n.p.m., gdzie jedzą kwiaty, pąki i liście. Swoje jaja znoszą na ziemi i nie opiekują się nimi (przeżywa jedynie 5 % młodych). Występują w Biotopie Monterrico. Gwatemalę zamieszkują dwa rodzaje krokodyli.
Krokodyl Amerykański - (Crocodylus acutus, krokodyl amazoński). Osiągają rozmiary od 3 do 6 metrów długości. Żyją od 60 do 100 lat. Swoje jaja zakopują w piaszczystych brzegach rzek. (W takim środowisku do jaj pochłaniana jest wilgoć, która wspomaga wzrost niewyklutych krokodyli). Przeważnie przeżywa jedynie 2 % młodych. Reszta zostaje zadeptana przez bydło lub zniszczona przez zanieczyszczenia. Posiadają zaskakujący system immunologiczny, który zwalczać może nawet gangrenę. W nocy polują na dnie rzeki. Ich największe skupisko znajduje się w Biotopie Chocon Machacas. Łapią, rozrywają i połykają swoje ofiary. Ich kwasy żołądkowe rozpuszczają nawet kości. (Crocodulus moreletti). Gatunek endemiczny. Zamieszkują nizinę El Peten.
(Lachesis mutus, bushmaster, terciopelo, wąż aksamitny, groźnica niema). Jest brązowy z ciemnymi diamentami, a jego długość dochodzi do 4 metrów (co plasuje go na trzeciej pozycji w grupie najbardziej jadowitych węży świata). Średnica ciała dochodzić może do 10 centymetrów. Wyróżniają się długimi 2,5 centymetrowymi zębami i dużymi gruczołami jadowymi. Są bardzo agresywne i mogą atakować za każdą najmniejszą prowokację. Występują na terenie całego kraju (głównie na polach). Polują na jaszczurki i żaby, które zwabiają jaskrawozakończonym ogonem. Ich ukąszenie paraliżuje tkanki nerwowe i niszczy czerwone krwinki, co w efekcie może doprowadzić do częściowego paraliżu, a nawet w przypadku człowieka amputacji kończyny. Jego górna część głowy pokryta jest małymi łuskami, a ogon zakończony kolcem, którym kręci, gdy jest zaniepokojony.
(Leptodeira septentrionalis). Jest bladożółty lub żółto-brązowy, znakowany czarnymi, siodlastymi łatami, rozciągającymi się na boki.
(Leptophis triangulum, wąż mleczny). Jego długść ciała dochodzi do 180 cm. Ma różnorodną barwę, czasami naśladującą barwę węży koralowych. Górna część głowy jest czarna, a koniec pyska zwykle czarniawy. Żywi się małymi ssakami, ptakami, jaszczurkami i innymi wężami. Samica składa od 3 do 18 wydłużonych jaj.Niegdyś panowało błędne przeświadczenie, że wąż ten wysysa mleko z wymion krów.
Jadowity, niebiesko-czarny wąż osiągający 2 metry długości. Odżywia się jaszczurkami i innymi jadowitymi wężami (odporny jest na jad grzechotnikowatych). Swoje ofiary gryzie, zabija jadem i połyka od głowy.
(Leptophis ahatulla). Jego długość dochodzi do 140 cm. Ma bardzo smukłe, seledynowe ciało i wydłużoną głowę. Prowadzi dzienny, nadrzewny tryb życia. Składa od 5 do 15 jaj. Jest nieszkodliwy, lecz aby nastraszyć napastnika otwiera groźnie pysk.
(Botchriechis bicolor, gwatemalska żmija palmowa). Zamieszkuje lasy chmurowe na wysokościach od 500 - 2.000 m.n.p.m. Często spotykana jest też na starych lub zacienionych plantacjach kawy. Prowadzi nocny tryb życia. Żywi się małymi kręgowcami.
Gwatemalę zamieszkują trzy rodzaje żółwi: skórzaste, olive ridley i negro.
(Lepidochelys Olivacea) Ciemnobrązowy żółw morski. Wyróżniają się dość wąską kabaturą. Składają jaja w Biotopie Monterrico (od maja do listopada). Zamieszkują tropikalne i subtropikalne wody oceanów. Żywią się krabami, krewetkami i rybami. Co dwa lata, samice przebywają tysiące mil do zawsze tych samych piaszczystych plaż, gdzie składają jaja. Żółwie najczęściej pojawiają się na plaży by złożyć jaja podczas pierwszej i trzeciej kwadry księżyca (trzecia kwadra jest dla nich najlepsza ze względu na przypływ, który ułatwia im wgramolenie się na plażę). Kiedy żółw wykopuje dziurę w piachu i przez 10 minut pozostaje w niej nieruchomo, to znak, że składa w niej około 100 jaj. (Dermochelys coriacea) Te największe żółwie morskie (ponad 2 metry długości-do 2 ton wagi) przybywają do Gwatemali nawet z odległej Nowej Funlandii w Kanadzie i z Argentyny. Występują w Biotopie Monterrico. Są raczej drapieżnikami niż roślinożercami. Odznaczają się hydrodynamicznym pancerzem (składającym się z kostnych płytek osadzonych w grubej, miękkiej skórze), dużą głową z haczykowatym dziobem, umięśnionymi ramionami i masywną klatkę piersiową. Są doskonałymi pływakami (mogą nurkować nawet do pół mili w głąb oceanu i są najszybsze ze wszystkich żółwi morskich). Ich menu tworzą między innymi meduzy. Są bardzo odporne na działanie trucizn (bez żadnych złych następstw mogą zjadać zwierzęta jadowite). Po 20-50 latach dojrzewania, samice żółwi osiągają wiek rozrodczy. W okresie od lutego do maja, powracają na miejsce urodzenia i tam składają jaja. Samce natomiast nigdy nie powracają i praktycznie nic nie jest wiadome o ich życiu. Wielu miłośników przyrody zabiega o to, aby zobaczyć jak żółwie skórzaste składają jaja do wyżłobionych dziur w plażowym piachu. W Gwatemali pojawiają się między innymi w Biotopie Monterrico (gdzie składają jaja od maja do listopada). Wiadomo jest, że w ciągu roku mogą odbywać bardzo dalekie podróże (mają największy wśród gadów zasięg występowania). Oznaczone osobniki widywano zarówno na wschodnim wybrzeżu Ameryki Południowej, jak i zaraz potem w zachodniej Afryce i przy górach lodowych na Atlantyku. Nie wyjaśnione pozostaje jak udaje im się odnaleźć drogę do miejsc swojego urodzenia. Gwatemalę zamieszkuje 300 gatunków ptaków.
(Fregata magnificens). czarne ptaki o długim zakrzywionym dziobie i postrzępionym ogonie. Są jednymi z największych morskich ptaków (ich długość dochodzi do 1 metra, a rozpiętość skrzydeł do 2 metrów). U samców na podgardlu zaznaczają się skórzane worki. Podczas kojarzenia się par, inicjatywa należy do samic, które wypatrują samców zgromadzonych w grupach nad mangrowiami. Składają zwykle jedno jajo, które przez osiem tygodni (ze zmianą co tydzień) wysiadują wspólnie z samcami. Potomstwo przez rok pozostaje pod opieką rodziców. Fregaty posiadają brzydki zwyczaj odbierania pokarmów innym ptakom. Zwykle uderzają je mocno skrzydłami, aż wypuszczą mięso z dzioba. Gnieżdżą się w koloniach na wyspach wśród półek skalnych i krzewów. W Gwatemali występują m.in. na przylądku Manabique w obrębie zatoki Amatique.
(Thraseatus harpyja). Biało - czarny ptak drapieżny Środkowej i Południowej Ameryki. Wyróżnia się umieszczonym na głowie czubem. Poluje na leniwce, małpy, ptaki. Występuje jedynie w Rezerwacie Sierra de las Minas. (Indyk Majów). Endemiczny gatunek Indyka żyjący na Yukatanie. W Gwatemali występuje w jej północnych częściach.
(Pharomachrus mocinno). Przez niektórych uważany za najpiękniejszego ptaka świata. W języku Indian Nahuatl, jego nazwa oznacza "piękne pióro". Posiada aksamitne czerwone (na piersi) i zielone pióra (które umożliwia mu kamuflowanie się pomiędzy liściami) oraz powłóczysty ogon dochodzący do 90 centymetrów długości. Samce mają na głowach grzebieniowy czub. W czasach kolonialnych, gdy siedzibą rządu dla całej Ameryki Środkowej była Guatemala City, uznawano go za symbol wolności. Wcześniej czczony był przez Azteków, którzy uznawali go za świętego, a swojego Boga nazywali Quetzalcoatl. Pióra Kwezala zdobiły szaty kacyków i rodzin królewskich. Po wyrwaniu ich z ogona wypuszczany był na wolność. Występują między innymi wokół miasta Quezaltenango (jego nazwa oznacza "miejsce wielu Kwezali"), w Biotopie Kwezala i Rezerwacie Sierra de las Minas. Od 1871 roku ptak Narodowy Gwatemali. Wybrano go za symbol niepodległości, ponieważ nie potrafi żyć w niewoli.
Zamieszkuje Biotop Kwezala.
(fruwające banany, pieprzojady). Odlegli kuzyni dzięcioła. Gnieżdżą się najczęściej w dziuplach powiększanych po wcześniejszych lokatorach. Posiadają dzioby kilkakrotnie dłuższe od głowy. Żywią się owocami, pisklętami innych ptaków i jaszczurkami.
(tukan statkodziobowy, Ramphastos sulfurates). Spokrewnione są z dzięciołami. Występują od Meksyku po Kolumbię i Wenezuelę. Samce są nieznacznie większe od samic. Oboje troszczą się o potomstwo. Mają czerwone upierzenie z żółtymi "śliniaczkami", szyją i tyłem. Wyróżniają się wielkim "bananowym" dziobem (może być w kolorze zielonym, żółtym, czerwonym, niebieskim i brązowym). Żywią się owocami, insektami, ptasimi jajami, pisklętami, żabami i małymi jaszczurkami.
Zamieszkują Biotop Kwezala.
Gwatemalę zamieszkuje 200 gatunków ssaków.
(Panthera Onca, król lasów deszczowych). Występują Rezerwatach Biosferycznych Majów i Sierra de las Minas oraz w Biotopie Chacon Machacas. Posiadają żółte ubarwienie z czarnymi plamkami. Są największymi kotami w Ameryce. Odznaczają się masywnymi głowami i barkami. Na skutek silnej deforestacji zagrożone są wyginięciem. Żywią się jeleniami, aguti, lub pekari. (brązowa puma, Felis yagouaroundi). Przypomina skrzyżowanie łasicy z kotem. Ciemnobrązowy, wielkości domowego kota. Ma opływowe ciało, spłaszczoną głowę i krótkie, krępe nogi. Wyróżnia się bardzo żółtymi oczami. Zamieszkuje obrzeża lasów i gęste położone zwykle w pobliżu wody zarośla. Niegdyś hodowany był przez Indian jako zwierzę domowe celem tępienia gryzoni i innych szkodników. Samica po ciąży trwającej 74 dni, rodzi od 1 - 4 młodych, którymi opiekują się do wieku około 2 lat. Doskonale pływają.
jeleń białoogonowy - (jeleń wirgijski, Odocoileus virginianus). Występują w Rezerwacie Biologicznym Majów, Parku Narodowym Tikal i Biotopie Cerro Cahui. Są szare lub czerwone z białymi plamami na twarzy i szyi. Posiadają rozszczepione, wygięte poziomo ku przodowi metrowe poroża. (Potos flavos). Spokrewnione z szopami-praczami. Mają przezroczyste oczy, długi ogon, tępo ścięty pysk i złotobrązową sierść. Wspinają się po drzewach w poszukiwaniu owoców, miodu oraz insektów. W dzień są bardzo senne i osowiałe. (Ostronosy, Nasua nasua). Mają długie nosy, wygięte w górę pyski i prowadzą najbardziej dzienny tryb życia ze wszystkich gryzoni. Występują na terenie całego kraju. Posiadają żółto-brązowe futra. Mają podobne do pandy obwódki oczu. Są wszystkożerne. Gdy są zagrożone, stają na tylnych łapkach, umieszczają ogon między nogami i machają nim przed twarzą przeciwnika, skutecznie go dezorientując i mogąc w ten sposób ugryźć. Zamieszkują m.in. Rezerwat Biosferyczny Majów i Park Narodowy Tikal. Manat Zachodnioindyjski (Trichechus manatus), Półtonowe, szare i nieowłosione, żyją w słodkich akwenach wodnych. Na kontynecie Ameryki występują od Florydy po Brazylię. W Gwatemali zamieszkują Biotop Chocon Machacas. Długość ciała dochodzi do 7 metrów, a masa ciała do 4 ton. Ich przednie kończyny oraz tył służą jako wiosła. Co cztery minuty muszą wypływać na powierzchnie, by zaczerpnąć powietrza. Żywią się spadającymi do wody owocami oraz nachylonymi nad taflą liściami drzew. Mają dobrze wykształconą górną wargę, która jest sprawna jak palce. Przy jej pomocy chwytają liście i wpychają do paszczy. Naukowcy domniemają, że są one dalekimi krewnymi słoni, z którymi łączy je wspólny przodek żyjący jeszcze na połączonych kontynentach Ameryki Południowej i Afryki. Niegdyś masowo zabijane były ze względu na ich smaczne mięso oraz wykorzystywaną w przemyśle skórę (pasy do maszyn). Ciekawostką są skłonności homoseksualne u samców. (Ateles Geoffroi, czepiak, małpy kolorowe). Niegdyś najbardziej rozpowszechnione małpy w Ameryce Środkowej. Polowano na nie ze względu na niezwykle smaczne mięso. Dochodzą do 1,5 metra długości. Poruszając się po drzewach pomagają sobie mocnym i chwytnym ogonem. Posiadają długie i cienkie odnóża. Ciąża trwa u nich 225 dni, a przerwy pomiędzy ciążami od 2 do 3 lat. Przez pierwszy rok życia młode karmione są wyłącznie mlekiem matki. Zamieszkują m.in. Rezerwat Bioseferyczny Majów, Park Narodowy Tikal i Biotop Cerro Cahui. (Górskie lwy, Alouatta palliata). Obecnie najbardziej rozpowszechnione w Ameryce Środkowej. Występują w Rezerwacie Biologicznym Majów, Parku Narodowym Tikal i Biotopie Cerro Cahui. Odznaczają się bardzo silnymi głosami podobnymi do ryku lwa. Umożliwia im to bardzo rozbudowane krtań i gardło, które mogą nadymać się jak balony. Żyją w grupach liczących od 4 do 8 osobników. 64 % ich diety stanowią liście i owoce. Przez Majów uważane były za święte. (Felis wiedii) Długość ciała do 80 cm. Posiadają krótkie kończyny i prowadzi pasożytniczy tryb życia. Mają czarne futro pokryte układającymi się w pręgi wzdłuż tułowia plamkami oraz puszysty ogon. Znakomicie wspinają się po drzewach, w których koronach przesypiają dzień. Na ofiary rzucają się znienacka z gałęzi.
Żywią się mrówkami i termitami, które wyłapują za pomocą zwinnego, lepkiego języka do bezzębnego otworu gębowego w kształcie tuby. Ich gniazda rozgrzebują za pomocą masywnych przedramion oraz pazurów.
mrówkojadek (mrówkojad aksamitny, Cyclopes tridactylus, mrówkojad karłowaty). Prowadzi wyłącznie nadrzewny tryb życia. Jest rozmiarów kota i może zwisać na doskonale chwytnym ogonie. Odżywia się nocą i najczęściej mrówkami (tych ostatnich może spożyć 6 tysięcy dziennie). Zagrożony trzyma pazury przed pyskiem, gotowy do ich natychmiastowego użycia.
tamandua (mrówkojad czteropalczasty, mrówkojad średni, niedźwiedź miodowy, tamandua tetradactyla). Większość czasu spędza na drzewach. Ma żółte i czarne kolory. Rośnie do 1,5 metra długości i może osiągać do 8 kg wagi. Podrażniony wydziela z gruczołu przyodbytowego silnie cuchnącą podobną do piżma substancję. Młode spędzają uczepione do grzbietu matki 18 miesięcy.
(felis pardalis), Są brunatnoszare w czarne plamy lub pręgi i odpowiadają wielkości dużego psa. Mają krótką i gęstą sierść. Prowadzą nocny tryb życia. Są dobrymi pływakami. Są samotnikami i łączą się w pary jedynie w okresie godowym. Młode osiągają dojrzałość w trzecim roku życia. Występują w Biotopie Cerro Cahui.
(workowate szczury, Didelphidae), Należą do rodziny torbaczy. Posiadają chwytny, skąpo owłosiony ogon i dwa rodzaje włosów: ościste i wełniaste. Odżywiają się drobnymi zwierzętami, owadami, owocami, i nasionami. Ich cechą charakterystyczną jest udawanie martwych w przypadku zagrożenia.
(Agouti paca). Lokalnie nazywane są "tepezcuintle", a w Polsce znane są pod nazwą świnki brazylijskiej. Są krewniakami aguti, od których są większe o 25 % i trzy razy cięższe. Posiadają brązową sierść z rzędami białych kropek. Przez ludzi cenione są ze względu na walory smakowe ich mięsa. Przed drapieżnikami bronią się skacząc do wody lub w ciemne zarośla, gdzie potrafią tkwić nieruchomo godzinami. Mogą magazynować pokarm w ryjkach. Zamieszkują m.in. departament El Peten.
(Dasypodidae), ich zbroja składa się z łuskowatych, kostnych płytek, połączonych twardą, elastyczną skórą. Ich głowa jest trójkątna, a pysk spiczasty. Tułów kształtem przypomina bochenek chleba. Kończyny są krótkie zakończone mocnymi pazurami. Żyją samotnie. Łączą się w pary zaledwie na kilka godzin. Aktywne są w nocy i o zmierzchu. Atakowane zwijają się w kłębek.
Peba (pancernik długoogonowy, Dasypus novemcimtum), osiąga długość około 80 cm. Żywi się insektami i owocami. Uciekając przed drapieżnikami zakopuje się lub zwija w kulkę chroniąc miękką stronę brzuszną. Zamieszkuje m.in. Biotop Cerro Cahui. (górskie lwy, kuguary, Felis concolor). Mają ciemnobrązowe futra i są mniejsze od jaguarów. Długość ciała około 150 cm. Potrafią skakać na wysokość 6-7 metrów. Żyją samotnie, łącząc suię w pary jedynie w okresie rozrodu. Samica po 90 dniach rodzi młode, które zdolność płciową osiągają po upływie około 3 lat. W Gwatemali znajdują się w rejonach rzadko zamieszkałych przez człowieka, m.in. Rezerwatach Biosferycznych Majów i Sierra de las Minas.
szop pracz - (Procyon loctor). Ich nazwa wzięła się od nawyku maczania w wodzie pożywienia. Mają białą mordę z czarną maseczką, szare, szorstkie futro i ogon w czarne pręgi. Żywią się żabami, owadami i ptasimi jajami. Występują nad brzegami nizinnych rzek w Rezerwacie Biosferycznym Majów, Parku Narodowym Tikal, Biotopach Cerro Cahui i Monterrico. Najwięksi roślinożercy Ameryki Środkowej. Przypominają skrzyżowanie słonia, nosorożca, konia i świni. Prowadzą samotniczy tryb życia. Niewykształcony zalążek trąby służy im do rozgarniania liści i wpychania ich do ryja.
Tapir panamski - (Tapirus bairdi, król lasu), W Gwatemali zamieszkują Rezerwat Biosferyczny Majów, Biotopy Chocon Machacas i San Miguel-Lapelotada-El Zots.
(kot tygrysi, Felis tigrina). Jego jasno-rude futro to kombinacja czarnych plam i pręgów. Posiada czarno-obrączkowany ogon. Osiąga długość od 85 do 130 cm. Jego ciężar dochodzić może do 10 kg.
To Bromelie
Cedry
Cyprysy
Drzewa kampeszowe
Eukaliptus
Kalabasa
Kardamon
Lasy Chmurowe
Lasy Deszczowe
Mahoniowiec
Mangrowia
Orchidea Biała
Puchowiec
Owady
Ryby
Czarny okoń
Mieczyk Hallera
Pielęgnica Meera
Pielęgnica zebra
Rekin bydlęcy
Tarpon atlantycki
Zmiennik plamisty
Płazy
Gady
Bazyliszek prążkowany
Boa
Iguany
Krokodyle
Wąż fer de lance
Wąż kociooczny
Wąż królewski
Wąż massurana
Wąż papuzi
Żmija palmowa
Żółwie
Żółwie Olive Ridley
Żółwie skórzaste
Ptaki
Fregaty
Harpie
Indyk Cętkowany
Kwezal
Papuga długoogonowa
Tukany
Warzęchy
Ssaki
Jaguary
Jaguarundi
Jeleń
Kinkażu
Koati
Krowy morskie
Małpy pająki
Małpy Wyjce
Margaje
Mrówkojady
Oceloty
Oposy
Paka
Pancerniki
Pumy
Szop pracz
Tapiry
Tygrysek
wizyta na tej stronie